Utwory te, pisane w ostatnich czterech dekadach ubiegłego wieku w kraju i na uchodźstwie, wybrałem ze zbiorów: Święto kamieni (Warszawa 1964), Anty nostalgia (Londyn 1971), Wiersze z Ameryki (Londyn 1980), Wśród nieobecnych (Londyn 1983), Pomnik nad Potomakiem (Londyn 1989, Warszawa 1993) i Rysuję w pamięci (Poznań 1995) oraz spośród nowszych, publikowanych dotąd tylko w czasopismach.

W przeciwieństwie do prozy, moja poezja jest przeważnie ponadżydowska. Wyraża ona między innymi przekonanie, że choć materia ożywiona może istnieć także gdzie indziej, to jednak życie świadome, a tym bardziej inteligentne, jest wynaturzeniem wyjątkowym, ziemskim. Co w konsekwencji prowadzi z powrotem do mitu wyjściowego z jego podstawowym przesłaniem, że mieliśmy pozostać w Ogrodzie - jako jedna z roślin.

Henryk Grynberg