„Wyspa ocalenia” należy do szczególnej rodziny książek. Jak „Dolina Issy” Miłosza czy „Księżyc wschodzi” Iwaszkiewicza stanowi kresową odmianę powieści inicjacyjnej. Opowiada o wtajemniczeniu w rzeczy pierwsze i ostateczne, w miłość i śmierć, w naturę i historię, w bios i etos istnienia; opowiada o wtajemniczeniu uczuciowym, egzystencjalnym, metafizycznym i jednocześnie historycznym, o wtajemniczeniu, którego istota pozostaje tragicznie wieloznaczna. Wtajemniczenie to w jednakowej bowiem mierze wzbogaca i wypala, syci i pustoszy, przyspiesza dojrzewanie bohatera, ale zarazem rozczarowuje go i upokarza. [Tomasz  Burek]