«Mały Wielki Człowiek» (1964), najgłośniejszy obok tetralogji utwór Bergera, znany jest w Polsce z przeróbki filmowej Arthura Panna. Tym razem celem zjadliwej ironii pisarza jest legenda Dzikiego Zachodu. Bohater i narrator, stujedenastoletni Jack Crabb, opowiada dzieje swego burzliwego życia, które spędził częściowo jako biały obieżyświat, częściowo jako adoptowany syn wodza Czejenów, co pozwala autorowi ukazać historyczne wypadki lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych ubiegłego stulecia z dwu różnych perspektyw. W tle przewijają się autentyczne postacie, odbrązowione, niekiedy ośmieszone: generał Custer i inni dowódcy kawalerii Stanów Zjednoczonych; wodzowie Śiuksów w bitwie nad Małym Wielkim Rogiem — Siedzący Byk, Szalony Koń i Żółć; legendarni awanturnicy — Kit Carson, Wyatt Earp, Dziki Bill Hickock czy Feralna Jane. Humor, trzeźwe spojrzenie, niekiedy cynizm bohatera nadają niepowtarzalny smak tej barwnej opowieści.