Stanisław Grabski (1871—1949), polityk i publicysta, profesor ekonomii Uniwersytetu Lwowskiego, należał do najwybitniejszych działaczy pierwszej połowy naszego stulecia, którzy kształtowali życie polityczne i formowali myśl polityczną w Polsce. Pochodził ze sfery ziemiańskiej, z Łęczyckiego, był starszym bratem dwukrotnego premiera i wybitnego uczonego, reformatora polskiej waluty i twórcy złotego, Władysława Grabskiego.

Działacz Związku Robotników Polskich, uczestnik paryskiego zjazdu w listopadzie 1892 roku, na którym powstała Polska Partia Socjalistyczna, Stanisław Grabski był redaktorem „Gazety Robotniczej” i działaczem PPS w ośrodkach polskich robotników w Westfalii i na Górnym §ląsku. W końcu ubiegłego stulecia odszedł od socjalistów i z biegiem lat stał się czołowym działaczem Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego (endecji) w Galicji, a potem w czasie I wojny światowej — w Rosji. Od lata 1918 roku wszedł w skład Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu i stał się jednym z najbliższych współpracowników Romana Dmowskiego.

W 1. 1919—22 i 1922—27 był posłem na Sejm. W 1919 r. wraz z R. Dmowskim, S. Głąbińskim i innymi założył Związek Ludowo-Narodowy i był aut arem jego programu politycznego. W 1. 1923 i 1925—26 pełnił funkcję ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego. Po przewrocie majowym 1926 r. odsunął się od steru polityki obozu narodowego i poświęcił się pracy naukowej i publicystycznej. W czasie II wojny światowej więziony w obozie na terenie ZSRR (1939—41), następnie przebywał w Wielkiej Brytanii. Popierał rząd gen. W. Sikorskiego, był zwolennikiem porozumienia ze Związkiem Radzieckim. Od lutego 1942 do czerwca 1945 r. był przewodniczącym Rady Narodowej w Londynie. Po powrocie do kraju (1 VII 1945 r.) został wiceprzewodniczącym Krajowej Rady Narodowej, a po jej rozwiązaniu w 1947 r. objął katedrę ustrojów społecznych na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W 1. 1946—48 napisał wspomnienia o swym życiu oraz działalności politycznej i naukowej.