Trwający w gospodarce światowej kryzys wpływa na zmiany uwarunkowań i możliwości rozwoju działalności gospodarczej w poszczególnych krajach oraz układach regionalnych i lokalnych. W różnym zakresie obejmuje on przedsiębiorstwa, sektory gospodarcze, struktury instytucjonalne i segmenty życia społecznego. Jego efektem jest zmniejszenie produkcji i działalności usługowej, ograniczenie możliwości poprawnego funkcjonowania instytucji oraz pogarszanie się poziomu i jakości życia różnych grup społecznych. Ograniczanie działalności gospodarczej prowadzi do zmniejszenia zasilania finansowego instytucji państwowych, ograniczenia rozmiarów rynku pracy oraz zmniejszenia zasobów finansowych gospodarstw domowych. W konsekwencji wpływa to na ograniczenie chłonności rynku na określone produkty i usługi, co z kolei prowadzi do osłabienia działalności instytucji finansowych w zakresie udzielania kredytów, zarówno na cele inwestycyjne, jak i na cele konsumpcyjne, dla potencjalnych kredytobiorców.

Należy nadmienić, że współczesny kryzys na polu ekonomii odbierany jest bardzo różnie. Jedni traktują go jako ostatni etap cyklu koniunkturalnego, po którym nastąpi rozwój gospodarczy, inni przewidują, że będzie trwał dłużej, a jeszcze inni, że da on początek kolejnemu kryzysowi. Niepewność w tym zakresie sprawia, iż krajowe przedsiębiorstwa dysponujące sporymi zasobami finansowymi nie wykazują tendencji do rozwijania działalności inwestycyjnej. Podobnie społeczeństwo, dysponujące zgromadzonymi znacznymi zasobami finansowymi, nie wykazuje tendencji do ich aktywizacji rynkowej. Do tej właśnie bardzo aktualnej problematyki nawiązują autorzy artykułów zamieszczonych w niniejszym, dziewiątym numerze serii „Przedsiębiorczość - Edukacja”.