Początek lat trzydziestych dwudziestego wieku był dla lotnictwa wojskowego Wielkiej Brytanii okresem formowania się koncepcji gruntownej modernizacji i wymiany sprzętu lotniczego. Przemysł lotniczy otrzymał z ministerstwa zlecenia na projekty i budowę wielu coraz nowocześniejszych, całkowicie metalowych samolotów, mających zastąpić używane dotychczas, ale już wysłużone, najczęściej drewniano-płócienne dwupłaty, które nie były w stanie spełniać coraz większych wymagań współczesnego pola walki. Na taśmy produkcyjne wytwórni lotniczych weszło kolejno dużo nowych typów samolotów dla lotnictwa myśliwskiego, bombowego, morskiego i innych jego rodzajów.

Zlecenie (P.27/32) określające założenia co do zaprojektowania i budowy lekkiego bombowca dziennego skierowano w kwietniu 1933 roku do kilku wytwórni lotniczych. Oferty projektowe nadesłały Armstrong-Whitworth, Bristol, Hawkeri Fairey Aviation Co. Spośród tych tylko Armstrong-Whitworth i Fairey desygnowano do wykonania prototypów.

Jeśli chodzi o dalsze warunki miał być to dwuosobowy, jednosilnikowy dol-nopłat, o formule „1000/1000/200”, co znaczyło, że ma przenieść 1000 funtów bomb na odległość 1000 mil, z prędkością nie mniejszą niż 200 mil/h. Główną sprawą była prędkość samolotu, pozwalająca na uniknięcie walki z myśliwcami nieprzyjaciela, dlatego projekt nie przewidywał uzbrojenia obronnego, co poważnie zmniejszało masę własną samolotu.