Marek Kolendo (ur. w Warszawie w 1923 r.) był uczniem gimnazjum im. Stefana Batorego i we wrześniu 1939 r. jako ochotnik w batalionie Przysposobienia Wojskowego pod dowództwem majora Gorazdowskiego opuścił Warszawę i wyruszył na wschód. Do Warszawy wrócił w lutym 1940 r., a jesienią zaczął uczęszczać na tajne komplety.

W kwietniu 1941 r. wstąpił do Konfederacji Narodu. Aresztowany w czasie akcji 9 lipca 1942 r., został odbity 26 lipca z więzienia przy ul. Daniłowiczowskiej. Ścigany listami gończymi ukrywał się pod przybranym nazwiskiem we dworze w Krubkach, później w Starej Wsi. Następnie został oddelegowany na Podlasie. Od 15 maja 1943 r. w partyzantce (Uderzeniowy Batalion Kadrowy). 27 maja 1943 r. przeszedł chrzest bojowy w potyczce pod Dalekiem w okolicy Wyszkowa.

Z oddziałem przebywał początkowo na terenie województwa białostockiego (wówczas Siid-Ost-Preussen), a od października 1943 r. do 10 lipca 1944 r. w Nowo- gródzkiem i na Wileńszczyźnie (wówczas Ostland). Po amputacji lewej ręki leżał w .szpitalu w Wilnie. Przeszedł cały szlak bojowy UBK. Kapral podchorąży AK, pseudonim „Żegota”, „Marek”. Aresztowany 6 października 1944 r. na prywatnej kwaterze pod nazwiskiem Stanisław Markowski, sądzony 29 stycznia 1945 r. przez Trybunał Wojenny, który skazał go jako obywatela radzieckiego na 10 lat obozu pracy i 5 lat pozbawienia praw obywatelskich. Do Polski repatriował się 24 lipca 1956 r. i powrócił do Warszawy.

„Zapiski z daleka” zawierają fragmenty wspomnień Autora z aresztowania, śledztwa i pobytu w łagrach w latach 1945—1954 oraz z dwuletniego osiedlenia w Karagandzie.